Νερό σε χαμηλότερο κόστος, καλύτερης ποιότητας και πιο ασφαλές θα είναι στη διάθεση χιλιάδων νοικοκυριών, επαγγελματιών και επιχειρήσεων μετά την απορρόφηση δεκάδων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης και Οργανισμών Εγγείων Βελτιώσεων από την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, τόνισε ο Βασίλης Γιόγιακας μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής για το σχετικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Ο βουλευτής Θεσπρωτίας σημείωσε ότι η δομική αυτή αλλαγή, αξιοποιώντας το μέγεθος, την τεχνογνωσία και την οργάνωση των δύο μεγάλων παρόχων υπηρεσιών ύδατος της χώρας, θα οδηγήσει σε καλύτερη διαχείριση της ύδρευσης, της άρδευσης και της αποχέτευσης, σε μείωση της σπατάλης καθώς και στη χρηματοδότηση επενδύσεων που θα επιτρέψουν πιο σύγχρονα και αποδοτικά δίκτυα. Χαρακτήρισε αβάσιμη την κριτική της αντιπολίτευσης περί ιδιωτικοποίησης υπογραμμίζοντας ότι οι δημοτικές επιχειρήσεις και οι οργανισμοί ύδρευσης περιέρχονται στην αρμοδιότητα δύο εταιρειών υπό δημόσιο έλεγχο και οι οποίες αναλαμβάνουν μεταξύ άλλων την εξυπηρέτηση περιοχών που σήμερα καλύπτονται πρακτικά από ιδιώτες.
«Το πρόβλημα της λειψυδρίας και της σπατάλης του νερού απαιτεί να εγκαταλείψουμε πρακτικές του παρελθόντος. Να πάμε σε νέα σχήματα που μπορούν να διασφαλίσουν ότι κάθε πολίτης, σε κάθε γωνιά της χώρας, θα έχει πρόσβαση σε επαρκές, ποιοτικό και οικονομικά προσιτό νερό. Ένα δημόσιο αγαθό, που ακριβώς επειδή είναι δημόσιο αγαθό, οφείλουμε να το διαχειριστούμε με υπευθυνότητα, με σχέδιο και με το βλέμμα στις επόμενες γενιές.», ανέφερε ο Βασίλης Γιόγιακας στο κλείσιμο της ομιλίας του, το πλήρες κείμενο της οποίας ακολουθεί:
Κύριε Υπουργέ,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Όλοι συμφωνούμε, νομίζω, ότι τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με τα αποθέματα, τη χρήση και το κόστος του νερού στη χώρα μας είναι επείγοντα.
Να πούμε, κοντά στα στοιχεία που παρουσίασαν ο κύριος Υπουργός και ο εισηγητής μας, ότι η χώρα μας έχει τον τρίτο χειρότερο δείκτη εκμετάλλευσης των διαθέσιμων αποθεμάτων στην Ε.Ε., σχεδόν δύο φορές πάνω από το όριο προειδοποίησης.
Πάνω από το μισό νερό που αντλείται για άρδευση μπορεί να χάνεται στη διαδρομή.
Και, ενώ το εθνικό ποσοστό απωλειών ξεπερνά το 50%, οι πραγματικές διαρροές νερού όπου λειτουργεί η ΕΥΔΑΠ είναι κάπου στο 15%.
Τι κάνουμε λοιπόν σήμερα γι’ αυτά;
Έχουμε την εθνική στρατηγική για το νερό.
Είναι επίσης τα έργα υποδομής σε δεκάδες δήμους όλης της χώρας, οι αφαλατώσεις, οι επισκευές και οι κατασκευές δικτύων.
Είναι η τακτοποίηση των χρεών των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης που θα πάνε στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ.
Και είναι, ασφαλώς, το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα εδώ.
Με το οποίο επιδιώκεται να αντιμετωπιστούν συγκεκριμένα, χρόνια προβλήματα στο μέτωπο της διαχείρισης του νερού.
Το πιο σημαντικό είναι οι εκατοντάδες οργανισμοί που σήμερα παρέχουν υπηρεσίες ύδατος.
Οργανισμοί που έχουν μικρό μέγεθος, ανεπαρκές προσωπικό, πράγμα που σημαίνει έλλειμμα τεχνογνωσίας, αδυναμία μείωσης του κόστους με οικονομίες κλίμακας, περιορισμένη πρόσβαση σε δανεισμό για επενδύσεις, αδυναμία σχεδιασμού και εκτέλεσης έργων.
Με λίγα λόγια, ένα μοντέλο διαχείρισης που δεν μπορεί να υποστηρίξει τις επενδύσεις και τη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις διαχείρισης του νερού στη χώρα μας.
Τι επιδιώκεται λοιπόν με το νομοσχέδιο;
Πολύ απλά, μια συγκέντρωση των οργανισμών διαχείρισης γύρω από τους δύο μεγάλους παρόχους υπηρεσιών ύδατος της χώρας, την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ.
Μια συγκέντρωση που, αξιοποιώντας το μέγεθος, την τεχνογνωσία και την οργάνωση των δύο αυτών παρόχων, θα οδηγήσει σε καλύτερη διαχείριση της ύδρευσης, της άρδευσης και της αποχέτευσης, σε μείωση της σπατάλης, στη χρηματοδότηση επενδύσεων που θα επιτρέψουν πιο σύγχρονα και αποδοτικά δίκτυα.
Οι χρήστες έτσι, νοικοκυριά, επαγγελματίες, όπως οι αγρότες, και επιχειρήσεις, θα μπορούν να απολαμβάνουν νερό σε χαμηλότερο κόστος, υψηλότερης και σταθερής ποιότητας, πιο ασφαλές για τη δημόσια υγεία.
Απέναντι σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική της συγκέντρωσης, της ενοποίησης, της «συνένωσης δυνάμεων», όπως είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Υπουργός, ειπώθηκαν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προβληματισμοί με ουσία.
Κάποιες αντιρρήσεις, όμως, έχω την εντύπωση ότι μάλλον ειπώθηκαν απλά για να ειπωθούν…
Ακούστηκε ότι παραβιάζεται η αρχή της εγγύτητας, που λέει ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται στο επίπεδο διακυβέρνησης που βρίσκεται πιο κοντά στον πολίτη.
Άρα, κακώς γίνεται η απορρόφηση τοπικών οργανισμών ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης.
Δεν μας λένε, όμως, ότι η ίδια η αρχή της εγγύτητας λέει πως η δράση μεταφέρεται σε υψηλότερο επίπεδο όταν οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς στο κατώτερο επίπεδο.
Και τα προβλήματα στη χρήση και διαχείριση του νερού σήμερα δείχνουν ότι ο κατακερματισμός των 700 και πλέον τοπικών παρόχων δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε εξοικονόμηση κατανάλωσης, ούτε επενδύσεις, ούτε χαμηλά κόστη λειτουργίας.
Υπάρχει, άλλωστε, και το παράδειγμα της Σκωτίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, όπου η διαχείριση των υδάτων συγκεντρώνεται σε εθνική κλίμακα.
Η εγγύτητα προς τον πολίτη δεν έχει να κάνει με το πλήθος των τοπικών φορέων.
Έχει να κάνει με άλλα μέσα: το επίπεδο εξυπηρέτησης, τα περιφερειακά επενδυτικά σχέδια, τη διαφάνεια τιμολόγησης, αλλά και την ανεξάρτητη ρυθμιστική εποπτεία, που με το νομοσχέδιο ενισχύεται.
Ακούστηκε επίσης η γνωστή «ταμπέλα» της τάχα μου ιδιωτικοποίησης.
Ας μας εξηγήσουν πώς γίνεται ιδιωτικοποίηση, όταν η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ είναι υπό δημόσιο έλεγχο;
Και όταν δύο εταιρείες αναλαμβάνουν την εξυπηρέτηση περιοχών που σήμερα καλύπτονται πρακτικά από ιδιώτες;
Και πού είναι το κακό, φορείς που συσσώρευαν ελλείμματα να πρέπει τώρα να λειτουργήσουν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια;
Είπαν, επίσης, συνάδελφοι της αντιπολίτευσης ότι το οικονομικό αδιέξοδο διαφόρων τοπικών επιχειρήσεων νερού συνέβη λόγω της ενεργειακής κρίσης και της αύξησης του κόστους του ρεύματος.
Όχι.
Αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας κατακερματισμένης δομής που επέτρεψε να λειτουργούν μικρές επιχειρήσεις, με όλα τα αρνητικά που φέρνει το μικρό μέγεθος από άποψη πόρων και δυνατοτήτων.
Το πρόβλημα οικονομικής βιωσιμότητας δεν προέκυψε τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τουλάχιστον αυτά που έχουν κυβερνήσει, το γνωρίζουν αυτό.
Αφήνω στην άκρη, για λόγους χρόνου, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, την χωρίς τέλος κινδυνολογία που ακούστηκε:
ότι πλήττεται ο ανταγωνισμός, ότι θα πέσει η ποιότητα των υπηρεσιών, ότι γίνεται κλοπή της περιουσίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων, ενώ είναι οι Δήμοι που θα αποφασίσουν αν θα κρατήσουν την κυριότητα των υποδομών.
Τίποτα από αυτά δεν ισχύει.
Το πρόβλημα της λειψυδρίας και της σπατάλης του νερού απαιτεί να εγκαταλείψουμε πρακτικές του παρελθόντος.
Και να πάμε σε νέα σχήματα που μπορούν να διασφαλίσουν ότι κάθε πολίτης, σε κάθε γωνιά της χώρας, θα έχει πρόσβαση σε επαρκές, ποιοτικό και οικονομικά προσιτό νερό.
Ένα δημόσιο αγαθό, που ακριβώς επειδή είναι δημόσιο αγαθό, οφείλουμε να το διαχειριστούμε με υπευθυνότητα, με σχέδιο και με το βλέμμα στις επόμενες γενιές.
Αυτούς τους σκοπούς υπηρετεί το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα.
Και γι’ αυτό το στηρίζουμε.
