Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας εγκαινίασε την έκθεση «Διαχρονικές Υφές» στη Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, όπου τον προσφώνησε ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Μηνάς Πασχόπουλος.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός του κ. Τασούλα:
«Όταν ο κύριος Πασχόπουλος μιλούσε για την τέχνη, η οποία συνομιλεί με την υφαντική, εννοούσε το περίφημο τροπάριο της εμπνεύσεως. Η υφαντική του παρελθόντος εμπνέει τους καλλιτέχνες του παρόντος και τα έργα τους προέρχονται από αυτήν ακριβώς την έμπνευση.Αυτή η διαχρονική συνομιλία είναι αυτό το οποίο κάνει την παρούσα έκθεση, την οποίαν ήρθαμε να καμαρώσουμε, τόσο ενδιαφέρουσα.
Τι είναι όμως η τέχνη; Για να δούμε πώς την προσδιορίζει ο μεγάλος Αλεξανδρινός: “Κάθομαι και ρεμβάζω. Επιθυμίες κ’ αισθήσεις εκόμισα εις την Τέχνην— κάτι μισοειδωμένα, πρόσωπα ή γραμμές· ερώτων ατελών κάτι αβέβαιες μνήμες.Aς αφεθώ σ’ αυτήν. Ξέρει να σχηματίσει Μορφήν της Καλλονής· σχεδόν ανεπαισθήτως τον βίονσυμπληρούσα, συνδυάζουσα εντυπώσεις, συνδυάζουσα τες μέρες”, μας λέει ο Καβάφης.
Αυτή είναι η τέχνη λοιπόν, η οποία συνδυάζει εντυπώσεις, συνδυάζει τις μέρες και σχηματίζει ”Μορφήν της Καλλονής”.
Αυτή η έκθεση έχει ένα πολύ ενδιαφέρον οδοιπορικό. Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε το οδοιπορικό της διαρκούς και αλλαγμένης έμπνευσης. Έρχεται από τη Θεσσαλονίκη, μετά έρχεται από τη Λάρισα, όπου εμπνεύστηκε από τα υφαντά της Θεσσαλίας, ενώ προηγουμένως στη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκε από τα υφαντά της Ουρανούπολης και του Πύργου. Τώρα εμπνέεται από τα υφαντά τα δικά μας, της δικής μας περιοχής, της Ηπείρου, των Ιωαννίνων, του Μετσόβου. Ακολουθεί, νομίζω, η Καλαμάτα, η Θράκη και αυτό το οδοιπορικό εμπνεύσεως καταλήγει στο εμβληματικό Καπνεργοστάσιο στην Αθήνα.
Αυτή είναι λοιπόν η τέχνη. Παίρνει σήμερα, μετά από δεκάδες χρόνια, ένα έργο κόπου, μόχθου, αγάπης και το μετατρέπει στο πώς το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Και αυτή η έμπνευση σήμερα είναι μπροστά μας, διαθέσιμη, ολόκληρη, απλόχερα μας παραδίδεται για να τη χαρούμε, για να υπεισέλθουμε στο νόημά της και να καταλάβουμε αυτό που ο κ. Πασχόπουλος αποκάλεσε πολύ σωστά “τη συνομιλία” της σημερινής καλλιτεχνικής αντιλήψεως με τη χθεσινή υφαντική τέχνη, με τη χθεσινή τέχνη της υφάντρας που με κόπο και μεράκι έβαλε ένα χρώμα στο σπίτι της, ένα στολίδι στο σπίτι της, όπως η ίδια το αντιλαμβανόταν.
Σήμερα είχαμε μία μεγάλη επέτειο. Και όπως ακριβώς οι Υφές που εγκαινιάζουμε σήμερα συνομιλούν με το χθες, έτσι και εμείς σήμερα στην επέτειο της Απελευθερώσεως των Ιωαννίνων επιχειρήσαμε να συνομιλήσουμε με το νόημα της Απελευθερώσεως πριν από 113 χρόνια. Θελήσαμε, δηλαδή, να εμπνευστούμε κι εμείς, όπως οι καλλιτέχνες μας, από το μήνυμα στιβαρότητας, γενναιότητας και αυταπαρνήσεως των προγόνων μας. Και βγάλαμε τα συμπεράσματά μας, βγάλαμε αυτά που μας καθοδηγούν, αυτά που θαυμάζουμε, αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε, αυτά που πρέπει να μιμηθούμε, αυτά που πρέπει να σεβαστούμε.
Έτσι και σήμερα ακριβώς εδώ με τις Υφές, που είναι και αφές συναισθημάτων, οι καλλιτέχνες πήραν το νόημα και μας το ξεδιπλώνουν. Ας το χαρούμε λοιπόν, αφού προηγουμένως, και αισθάνομαι ότι εκπροσωπώ όλες και όλους σας, τους συγχαρούμε βαθύτατα και εγκάρδια για την καταπληκτική τους προσπάθεια κατά την οποία “επιθυμίες κ’ αισθήσεις εκόμισαν εις την Τέχνην”».
