ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΦΛΕΒΑΡΗ
19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
2016-2026 ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑΞΙΚΑ, ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ
ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ – ΑΠΟΚΟΥΜΠΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!
Με μαχητικό ενθουσιασμό, με την ορμή από την πλούσια πείρα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος, με αποφασιστικότητα ώστε τα βήματα που έχουμε κάνει να γίνουν άλματα, μέσα στις πιο κρίσιμες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες πραγματοποιείται φέτος το 19ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου της πόλης μας.
Ένα Συνέδριο όπου γιορτάζουμε τα 10 χρόνια από τότε που το Εργατικό Κέντρο πέρασε στα χέρια των εργατών. Ένα Συνέδριο που θα αποτελέσει σταθμό στην οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση του εισοδήματός μας, των δικαιωμάτων μας, της ζωής μας.
Το 2016 το Εργατικό Κέντρο αλλάζει σελίδα και περνάει στα χέρια των ταξικών δυνάμεων. Μέχρι τότε δεν ήταν παρά ένα κτίριο, το οποίο για τους εργαζόμενους της πόλης μας δεν σήμαινε τίποτα. Ή μάλλον σηματοδοτούσε ένα επιπλέον εμπόδιο στην καθημερινή πάλη των εργαζόμενων για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Τί ήταν αυτό που έμπαινε εμπόδιο; Ήταν το γεγονός ότι η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου ως τότε λειτουργούσε ως στήριγμα της μεγαλοεργοδοσίας του νομού, ήταν στην ίδια γραμμή με την ξεπουλημένη ηγεσία στη ΓΣΕΕ. Ως τότε πλειοψηφία ήταν αυτές οι δυνάμεις που καλλιεργούν τη λογική «να μην έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις», «να δούμε και τις αντοχές της οικονομίας», «να πηγαίνει καλά η εταιρεία για να κερδίσουμε κι εμείς κάτι», «μπορούμε να τα βρούμε με τα αφεντικά», «οι απεργίες έφαγαν τα ψωμιά τους», «να κάτσουμε στα αυγά μας και να περιμένουμε να αλλάξει η κυβέρνηση».
Ταυτόχρονα όμως, υπήρχαν και ταξικά σωματεία, υγιείς συνδικαλιστικές δυνάμεις πουπρωτοστατούσαν στους αγώνες, που πάλευαν για καλύτερο μεροκάματο, για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, για να εμποδίσουν απολύσεις, για να μην δεχτούν οι εργάτες να πληρώσουν την κρίση των αφεντικών. Αυτές οι δυνάμεις που έπαιρναν πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής λαϊκής οικογένειας ήταν τα σωματεία που συσπειρώνονταν στο Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (Π.Α.ΜΕ), τον ταξικό πόλο του εργατικού κινήματος όπου συσπειρώνονται εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις πανελλαδικά σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.
Ακόμη και όταν ο συσχετισμός στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου ήταν αρνητικός, αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες από τα ταξικά σωματεία τα οποία τότε ήταν μειοψηφία. Αγώνες που αποτέλεσαν φάρο για την εργατική τάξη της περιοχής μας, τροφοδότησαν με πλούσια πείρα και πίστη στην αξία του αγώνα, μαχητικοποίησαν περισσότερες δυνάμεις.
Αυτά τα σωματεία κατέκτησαν κύρος στα μάτια των εργαζόμενων της πόλης γιατί ήταν πάντα με τη σωστή πλευρά – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ – και ήταν στην πράξη, όχι στα λόγια. Με σχέδιο, με πείσμα και με πρωτοβουλίες κατάφεραν να μαζικοποιηθούν και να κερδίσουν την πλειοψηφία στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου.
Αποδείχθηκε στην πράξη ότι και ο πιο αρνητικός συσχετισμός μπορεί να ανατραπεί. Τίποτα δεν μένει ακίνητο.Φάνηκε η διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που επικαλούνται τον αρνητικό συσχετισμό για να καλλιεργούν τη μοιρολατρία και το «δεν αλλάζει τίποτα» και σε αυτούς που παλεύουν καθημερινά για να βελτιωθεί η κατάσταση.
Με ακόμα μεγαλύτερη ορμή σήμερα, από άλλες θέσεις, παλεύουμε για να να μπουν ακόμα περισσότερες μάχιμες δυνάμεις στον αγώνα, εργαζόμενοι και εργαζόμενες από κάθε μετερίζι να πάρουν θέση στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.
Γιατί σήμερα, παρά τον καλύτερο συσχετισμό στη διοίκηση του ΕΚΙ, ο πραγματικός συσχετισμός δύναμης στο εργατικό λαϊκό κίνημα συνεχίζει να είναι αρνητικός. Το μεγαλύτερο κομμάτι της εργατικής τάξης ακόμα δεν έχει δοκιμάσει τη δύναμή του.
Γιατί αυτό που χρειάζεται σήμερα για να αντιμετωπιστούν τα ζωτικά προβλήματα των εργαζομένων, είναι ένα κίνημα με Συνδικάτα μαζικά και πάνω απ όλα με προσανατολισμό τέτοιο που να φτάνει ο αγώνας μέχρι τέλους. Μέχρι δηλαδή να αποφασίσουν οι εργαζόμενοι να πάρουν στα χέρια τους και να κάνουν οι ίδιοι κουμάντο στον πλούτο που παράγουν.
ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ – ΑΠΟΚΟΥΜΠΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
Δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς ένα ζήτημα που αφορά τον λαό και το Εργατικό Κέντρο να μην έχει πάρει πρωτοβουλία για να το αναδείξει, να στηρίξει, να οργανώσει καλύτερα την πάλη για την αντιμετώπισή του.
ΛΑΪΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Γιατί απέναντι σε ένα σχολείο ταξικών φραγμών, που στόχο έχει να «ξεσκαρτάρει» τα παιδιά της εργατικής τάξης, τα σωματεία δημιούργησαν αυτό τον θεσμό. Αληθινοί Δάσκαλοι, με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση βοηθούν τα παιδιά να μορφωθούν. Να μάθουν και να κατανοήσουν τον κόσμο… για να μπορέσουν να τον αλλάξουν! Τα Λαϊκά Μαθήματα Αλληλεγγύης δεν μαθαίνουν μόνο στα παιδιά. Ταυτόχρονα μαθαίνουν και σε εμάς…. τί θα πει Δάσκαλος.
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Γιατί η αλληλεγγύη είναι στο αίμα της εργατικής τάξης. Έτσι καταφέρνουν τα σωματεία να οργανώνουν την πάλη τους. Ο θεσμός αυτός …. χρόνια τώρα αγκαλιάζεται από όλο τον λαό της πόλης. Πίσω από τους πιο εμβληματικούς αγώνες είναι η αλληλεγγύη.
ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ Γιατί «αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Γιατί και με αυτό τον τρόπο, χιλιάδες εργατικές λαϊκές οικογένειες διεκδικούμε για τα παιδιά μας το «οξυγόνο» που τους λείπει. Δωρεάν ελεύθερους χώρους, μαζικό λαϊκό αθλητισμό, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο για να απολαμβάνουμε ποιοτικό ελεύθερο χρόνο με τις οικογένειές μας.
ΑΓΩΝΕΣ ΔΡΟΜΟΥ Γιατί από τα Τέμπη ως την Παλαιστίνη, υπάρχει ένα λεπτό κόκκινο νήμα που συνδέει το δράμα που βιώνουν οι λαοί όλου του κόσμου. Κόκκινο βαμμένο με το αίμα των λαών. Γιατί αυτοί που τρέχουν για να γλιτώσουν από τις βόμβες, έχουν στο πλάι τους αυτούς που τρέχουν για να ανατρέψουν τη βαρβαρότητα.
ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ Γιατί δεν θα σταματήσουμε να δίνουμε τον αγώνα για την πραγματική δικαίωση. Για να μην χάσουμε άλλον αδελφό, παιδί, σύζυγο, συνάδελφο στα καθημερινά εγκλήματα στο βωμό του κέρδους.
ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ Γιατί απέναντι στα κοράκια, τα funds και το κράτος τους, που έχει κάνει νόμο να πετάνε λαϊκές οικογένειες στο δρόμο υπάρχουν σωματεία που υπερασπίζονται τα σπίτια του λαού. Γιατί τελικά αυτοί που παίρνουν τα σπίτια του λαού… είναι οι τράπεζες και το κράτος. Γιατί για εμάς το σπίτι είναι η στέγη της οικογένειάς μας, είναι ανάγκη και όχι άλλη μια κερδοφόρα επένδυση.
Αυτά τα 10 χρόνια μαχητικής, ζωντανής δράσης των σωματείων του Εργατικού Κέντρου δείχνουν ότι η αλληλεγγύη και η οργάνωση είναι πολύτιμα όπλα της εργατικής τάξης στην καθημερινή ταξική πάλη. Αρετές με μεγάλη αξία, όχι απλά για να αντέξουμε ή να υπομείνουμε νέα βάσανα αλλά για να νικήσουμε. Να σημαδέψουμε τον πραγματικό αντίπαλο και να οργανώσουμε τον αγώνα μας έτσι που να πάρει χαρακτηριστικά εφ όλης της ύλης για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει με βάση τον πλούτο και τις δυνατότητες που έχουμε δημιουργήσει και όχι με τα ψίχουλα που θα πέφτουν απ το τραπέζι.
Σήμερα σε ένα κόσμο που φλέγεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, θέλουν την εργατική τάξη με σκυμμένο κεφάλι να αποδέχεται καθημερινά βάσανα και θυσίες στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος»και «να μην χάσουμε τη σταθερότητα».
Αυτό που εννοούν είναι να συνεχίσουμε να ματώνουμε σε πόλεμο και ειρήνη για τα κέρδη τους και τους ανταγωνισμούς τους. Να δουλεύουμε 13ωρα σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας και να συνηθίσουμε στην «κουλτούρα» να βάζουμε τα παιδιά μας σε φέρετρα… με τη σημαία της ΕΕ. Να δεχτούμε να μειώνονται οι δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, τις αναγκαίες υποδομές για να πηγαίνουν τα χρήματα στην πολεμική βιομηχανία, να αγοράζουμε φρεγάτες που θα περιπολούν στη Μαύρη Θάλασσα και συστήματα αεράμυνας που θα βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία.
Οι ανταγωνισμοί για την πρωτοκαθεδρία κυρίως μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας έχουν φτάσει στο ζενίθ. Ολοένα και λιγότερο μετράνε τα διπλωματικά μέσα και όλοι ετοιμάζονται για παγκόσμιο μακέλεμα.
Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ
Όσο πανίσχυροι και αν φαντάζουν αυτοί που σήμερα μοιράζουν τον κόσμο, που δολοφονούν λαούς και ρημάζουν τις ζωές μας, το σύστημά τους έχει σαπίσει προ πολλούκι έχει παντού ρωγμές. Γι αυτό και δεν είναι ανίκητοι.
Μοιάζουν δυνατοί γιατί οι λαοί ακόμα δεν μίλησαν. Οι εργαζόμενοι με τα χέρια μας και το μυαλό μας είμαστε αυτοί που κινούμε τα πάντα. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Υπερδύναμη είναι ένας λαός που παλεύει για τα συμφέροντά του και δεν σέρνεται πίσω από αυτούς που τον ματώνουν σε πόλεμο και ειρήνη, δεν δείχνει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, δεν διαλέγει ούτε τον ένα ούτε τον άλλο ιμπεριαλιστή.
Και σήμερα υπάρχουν θετικά παραδείγματα που μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι εργάτες. Είναι οι λιμενεργάτες της COSCO στον Πειραιά που κατάφεραν με το σωματείο τους να μπλοκάρουν ένα κοντέινερ γεμάτο σφαίρες που προορίζονταν για τα κορμιά του Παλαιστινιακού λαού από τον «στρατηγικό σύμμαχο» των ελληνικών κυβερνήσεων, το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ. Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν με πολλά συνδικάτα λιμενεργατών στην Ευρώπη που δρουν από κοινού και αποδεικνύουν ότι ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων δεν σταματά στο μεροκάματο.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
10 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ – ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τους εργάτες. Αδιέξοδα έχουν οι κυβερνήσεις, τα παράσιτα οι καπιταλιστές, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Οι εργαζόμενοι-ες έχουμε μόνο έναν δρόμο για να δούμε «άσπρη μέρα» κι αυτός είναι ο δρόμος της διεκδίκησης, του αγώνα για τη ζωή που μας αξίζει. Με οργάνωση πολλών περισσότερων στα Συνδικάτα, με συμμετοχή στους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους αγώνες για να ικανοποιήσουμε τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος, σκληρός, χρειάζεται υπομονή, αντοχή και πείσμα, απαιτεί και θυσίες αλλά είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε ξέφωτο.
