Στη μνήμη ενός ανθρώπου που δίδαξε με τη ζωή του τι σημαίνει να μην εγκαταλείπεις ποτέ
Υπάρχουν άνθρωποι που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη μας. Όχι μόνο γιατί υπήρξαν μέρος της ζωής μας, αλλά γιατί μας δίδαξαν με τον αγώνα τους ότι ο άνθρωπος δεν κρίνεται από τις δυσκολίες που συναντά, αλλά από τον τρόπο που επιλέγει να τις αντιμετωπίσει. Και ο Σπύρος Αγγελόπουλος ήταν ένας από αυτούς.
Τιμώντας τη μνήμη του και μετατρέποντας τον συμβολισμό σε ουσιαστική παρέμβαση για το μέλλον, ο Δήμος Ηγουμενίτσας θα υλοποιήσει, με χρηματοδότηση που εξασφάλισε από το Πρόγραμμα «Ήπειρος 2021-2027», το έργο προσβασιμότητας σε δέκα (10) σχολικές μονάδες του Δήμου, συνολικού προϋπολογισμού 223.640 ευρώ, το οποίο θα φέρει την ονομασία «Πρόγραμμα Σπύρος Αγγελόπουλος».
Η επιλογή της ονομασίας δεν είναι τυχαία. Ένα σοβαρό και σπάνιο πρόβλημα υγείας, η Αταξία του Friedreich, σημάδεψε από νωρίς τη ζωή του συμπολίτη μας Σπύρου Αγγελόπουλου, προκαλώντας του σημαντικές κινητικές δυσκολίες. Σε μια Ηγουμενίτσα της δεκαετίας του 1980, που δεν διέθετε σχεδόν καμία υποδομή προσβασιμότητας, και σε μια εποχή όπου η κοινωνία έκανε τα πρώτα της βήματα στην αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη των ατόμων με αναπηρία, ο Σπύρος κλήθηκε να ξεπεράσει εμπόδια που σήμερα θεωρείται απολύτως φυσιολογικό ότι δεν πρέπει να υπάρχουν για κανένα παιδί και κανέναν συμπολίτη μας.
Με τη στήριξη της οικογένειάς του, των συγγενών και των φίλων του, κατόρθωσε να ολοκληρώσει τη φοίτησή του στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ηγουμενίτσα, να σπουδάσει Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και να συνεχίσει με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές σε κορυφαία πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου διακρίθηκε ως επιστήμονας και ερευνητής. Η επιλογή του να συνεχίσει την ακαδημαϊκή του πορεία στο εξωτερικό συνδέθηκε με την αναζήτηση ενός πανεπιστημιακού περιβάλλοντος που εξασφάλιζε καλύτερες συνθήκες προσβασιμότητας και ίσες ευκαιρίες συμμετοχής.
Παρά τη συνεχή επιδείνωση της υγείας του, δεν εγκατέλειψε ποτέ την επιστημονική έρευνα. Αντίθετα, αφιέρωσε σημαντικό μέρος του ερευνητικού του έργου στη μελέτη της Αταξίας του Friedreich, της ίδιας νόσου από την οποία έπασχε, με στόχο να συμβάλει ώστε οι επόμενες γενιές ασθενών να διαθέτουν περισσότερες θεραπευτικές δυνατότητες και περισσότερη ελπίδα. Μετέτρεψε την προσωπική του δοκιμασία σε προσφορά προς την επιστήμη και τον συνάνθρωπο.
Δυστυχώς, νικημένος από τα προβλήματα υγείας, έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 2008, σε ηλικία μόλις σαράντα ετών, αφήνοντας πίσω του ένα παράδειγμα δύναμης, αξιοπρέπειας, αισιοδοξίας και ανιδιοτελούς προσφοράς.
Το έργο περιλαμβάνει την προμήθεια και εγκατάσταση αναβατορίων, καθώς και την τοποθέτηση της απαραίτητης σήμανσης για την ασφαλή και ανεμπόδιστη μετακίνηση μαθητών, εκπαιδευτικών και επισκεπτών με αναπηρία ή άλλες κινητικές δυσκολίες, σύμφωνα με τις σύγχρονες προδιαγραφές προσβασιμότητας.
Ιδιαίτερο συμβολισμό αποκτούν οι παρεμβάσεις στο 1ο Δημοτικό Σχολείο, στο 1ο Γυμνάσιο και στο 1ο Γενικό Λύκειο Ηγουμενίτσας, σχολικές μονάδες στις οποίες φοίτησε ο Σπύρος Αγγελόπουλος. Η επιλογή τους αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του, καθώς στους ίδιους αυτούς χώρους, όπου ως μαθητής αντιμετώπισε καθημερινά τις δυσκολίες που δημιουργούσε η έλλειψη υποδομών προσβασιμότητας, δημιουργούνται σήμερα οι προϋποθέσεις ώστε κάθε παιδί να έχει ισότιμη πρόσβαση στη γνώση και στη σχολική ζωή.
Οι παρεμβάσεις θα υλοποιηθούν στις ακόλουθες σχολικές μονάδες:
1ο Δημοτικό Σχολείο Ηγουμενίτσας
Δημοτικό Σχολείο Νέας Σελεύκειας
Δημοτικό Σχολείο Παραποτάμου
Δημοτικό Σχολείο Συβότων
Δημοτικό Σχολείο Γραικοχωρίου
1ο Γυμνάσιο Ηγουμενίτσας
Γυμνάσιο Μαργαριτίου
1ο Γενικό Λύκειο Ηγουμενίτσας
ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας
Μουσικό Σχολείο Ηγουμενίτσας
Τέλος, σχετικά με τα προαναφερθέντα, ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας Παναγιώτης Νταής δήλωσε:
«Η απόφαση αυτή έχει για μένα – όπως πιστεύω και για πολλούς μαθητές της δεκαετίας του 1980 – βαθιά προσωπική σημασία. Ο Σπύρος Αγγελόπουλος υπήρξε παιδικός μου φίλος και γνώριζα από κοντά τις καθημερινές δυσκολίες προσβασιμότητας που αντιμετώπιζε. Κάθε μετακίνησή του απαιτούσε δύναμη, οργάνωση από την οικογένεια και τους συγγενείς του και πολύ συχνά τη στήριξη των φίλων του. Ωστόσο, δεν επέτρεψε ποτέ στην αναπηρία να καθορίσει τη ζωή του. Η κοινή μας πορεία στα μαθητικά χρόνια εξελίχθηκε σε μια φιλία που κράτησε μέχρι τον πρόωρο χαμό του.
Η απόδοση του ονόματός του σε αυτό το έργο αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που απέδειξε ότι ακόμη και μέσα από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μπορεί κανείς να δημιουργήσει, να προσφέρει και να εμπνεύσει. Εύχομαι κάθε παιδί που θα μπορεί πλέον να φοιτά, να κινείται και να συμμετέχει ισότιμα στη σχολική ζωή χάρη σε αυτές τις παρεμβάσεις, να αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση της μνήμης του Σπύρου Αγγελόπουλου.
Έτσι, η μνήμη του δεν τιμάται μόνο συμβολικά. Μετατρέπεται σε ένα έργο που θα βελτιώνει καθημερινά τη ζωή των παιδιών και όλων των συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν δυσκολίες πρόσβασης. Αυτός είναι και ο βαθύτερος συμβολισμός του “Προγράμματος Σπύρος Αγγελόπουλος».
