Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας, κήρυξε την έναρξη των εργασιών του 5ουCantinaAcademy με θέμα: «Ήπειρος: Οι ρίζες και το μέλλον της αυθεντικότητας», στο ξενοδοχείο «DuLac» στα Ιωάννινα.
Ακολουθεί η ομιλία του κυρίου Τασούλα:
«Κυρίες και κύριοι,
Θα ήθελα να συγχαρώ τον Όμιλο Πρώτο Θέμα και το περιοδικό Cantina για την οργάνωση αυτού του πολύ ενδιαφέροντος συνεδρίου για τις αξίες της αυθεντικότητας. Αποφασίσατε το 5ο από αυτά τα συνέδρια, η πέμπτη πόλη αυτού του πολύ ενδιαφέροντος οδοιπορικού, να είναι τα Γιάννενα, η Ήπειρος, που αποτελεί, επιτρέψτε μου να πω, την πηγή της αυθεντικότητας, η οποία είναι και η δύναμις αυτού του τόπου.
Έχουμε αυθεντικότητα στη φύση, έχουμε αυθεντικότητα στους χαρακτήρες μας, έχουμε αυθεντικότητα στα προϊόντα μας και όλα αυτά συγκροτούν μία θαυμάσια δικαίωση του θέματος του συνεδρίου, το οποίο αναζητεί τις ρίζες αλλά και τις προοπτικές της αυθεντικότητας, της γνησιότητας.
Η Ήπειροςήταν συνώνυμη προ ετών με την απομόνωση.Η απομόνωση ήταν ο βραχνάς της περιοχής και η απομόνωση, ήταν εκείνη η οποία, χαλύβδωνε τους χαρακτήρες, ενίσχυε την αποδημία και δημιουργούσε μία μόνιμη πίεση προς το κέντρο για την άρση της απομονώσεως.
Υπάρχει μία θαυμάσια ερμηνεία της Ιστορίας από τον σπουδαίο Άγγλο ιστορικό Στίβεν Ράνσιμαν, ο οποίος λέει πως, η Ιστορία δεν είναι μία νομοτέλεια γεγονότων, συμβάντων και ανθρωπίνων συμπεριφορών, η οποία ακολουθεί κάποιους κανόνες, αλλά η Ιστορία είναι, τελικά, η αντίδραση του ανθρώπου εις την πρόκληση του περιβάλλοντος. Η ηπειρωτική μοίρα ήταν η αντίδραση των ανθρώπων αυτού του τόπου, εις την πρόκληση της απομονώσεως.
Το ότι η Ήπειρος ταυτίστηκε με την ξενιτιά δικαιολογείται από την απομόνωση. Η απομόνωση και η δυσκολία του τόπου να θρέψει τους ανθρώπους του, προκάλεσαν την ξενιτιά, αλλά και οι χαρακτήρες των Ηπειρωτών, χαρακτήρες νοικοκυραίων, προκομμένων, κάπως συντηρητικών και προσεκτικών εις την διακίνηση των οικονομικών τους, δείχνουν πόσο πολύ το περιβάλλον επηρέασε και τον ψυχισμό μας. Η απομόνωσις, όμως, τα τελευταία χρόνια έχει αρθεί.
Σήμερα έρχεσαι ασφαλώς από την Αθήνα, μέσα σε τρεισήμισι ώρες. Και στη θέση του επιχειρήματος και της πιέσεως για άρση της απομόνωσης, έχουν μπει άλλα επιχειρήματα, άλλες προτεραιότητες, όπως είναι η αξιοποίηση αυτής ακριβώς της αυθεντικότητας. Είναι μια μαγική λέξη αυτή, που ταιριάζει με την περιοχή μας, της Ηπείρου, προς όφελος της ευημερίας της, προς όφελος της προκοπής της.
Γι’ αυτό και θα ήθελα να συγχαρώ τον Όμιλο Πρώτο Θέμα και το περιοδικό Cantina για την καίρια πρωτοβουλία αυτή, για την ανάδειξη και την προβολή ενός από τα πιο ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής αλλά βεβαίως και της Ηπειρωτικής γης: Το ελληνικό διατροφικό σύστημα και τη σχέση του με τον πολιτισμό και την κουλτούρα, με την οικονομική και την κοινωνική ανάπτυξη.
Πραγματικά, υπάρχουν πολλά πράγματα, να πούμε για το πεδίο αυτό, το οποίο σχετίζεται επιπλέον με την πολιτιστική ταυτότητα, με τον δυναμισμό και την αναγέννηση της υπαίθρου.
Θα έλεγα μάλιστα ότι σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο εδώ στην Ήπειρο, θα πρέπει να επανεξετάσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τον πλούτο που διαθέτουμε. Πρόκειται για έναν πλούτο που προϋπάρχει, που μοιάζει τόσο οικείος και αυτονόητος που μόλις στα τελευταία χρόνια έχουμε αρχίσει να τον συνειδητοποιούμε, να τον ανακαλύπτουμε και επιτέλους να επενδύουμε σε αυτόν.
Ανακαλύπτουμε, δηλαδή, ότι λίγες χώρες στον κόσμο διαθέτουν μία αντίστοιχη υπόσταση και ταυτότητα με την ελληνική σε ό,τι αφορά την ποιότητα και τη γνησιότητα του διατροφικού συστήματος και του αγροδιατροφικού τομέα.Είναι μια ταυτότητα που χτίστηκε μέσα από αιώνες ιστορικής και οικονομικής εξελίξεως μα προπαντός μόχθου και σκέψεως. Είναι μια κληρονομιά που μας ανήκει και συνάμα μας ξεπερνά, γιατί πάει στις επόμενες γενιές. Μια γόνιμη κληρονομιά που γεννά διαρκώς νέα προϊόντα, νέες επενδύσεις και συνεπώς νέες προοπτικές, ιδίως όταν συνδυάζουμε την καινοτομία και την τόλμη με την γνώση που περικλείει η παράδοση.Γιατί, τι άλλο είναι η παράδοση πέρα από μία «κιβωτός γνώσης» που ταξιδεύει στον χρόνο και υποστηρίζει τη μια γενιά μετά την άλλη;
Κοιτάζονταςτη μεγάλη εικόνα, δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε τη σχέση του αγροδιατροφικού τομέα με τις ευρύτερες πολιτικές για την ανάπτυξη της γεωργίας μας. Πολιτικές εθνικές και ευρωπαϊκές, με κυριότερη τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική της περιόδου 2028-2034 και τους κύριους στόχους της, οι οποίοι είναι συνοπτικά οι εξής:
- Δίκαιη στήριξη του εισοδήματος και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας
- Προώθηση της ανανέωσης των γενεών με την βελτίωση της ελκυστικότητας του γεωργικού επαγγέλματος
- Ενίσχυση του ρόλου του αγροτικού τομέα στην δράση για το κλίμα
- Διατήρηση της βιοποικιλότητας και των φυσικών πόρων και βελτίωση της καλής διαβίωσης των ζώων
- Θωράκιση απέναντι σε κινδύνους και κρίσεις
- Προώθηση της ψηφιοποίησης της γνώσης, των νέων τεχνολογιών και στήριξη και ανάπτυξη των ορεινών αγροτικών περιοχών, κάτι που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα εδώ στην Ήπειρο.
Και βεβαίως όλη αυτή η τομή, όλα αυτά τα κεφάλαια που θα απασχολήσουν τη νέα ΚΑΠ, η οποία είναι στα σκαριά, θα συζητηθούν και αύριο στο Μέτσοβο, παρουσία του Υπουργού Γεωργίας, στο Μετσόβιο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας, όπου και θα γίνει μια επίσης πολύ γόνιμη συζήτηση, εξειδικευμένη, για τη νέα ΚΑΠ.
Με την αγροτική πολιτική και την υποστήριξη της υπαίθρου συνδυάζεται η πολιτική έργων ανάπτυξης. Θα ήθελα να αναφέρω, ενδεικτικά, τη Συντήρηση, Αποκατάσταση και Ανάδειξη Θεάτρου και Μνημείων Ιερού Δωδώνης, μια που η Δωδώνη είναι και τόπος καταγωγής μου. Δεν είναι δηλαδή τίποτε άσχετο και ασύνδετο με την τοπική ανάπτυξη που έχει ως πυρήνα τον αγροδιατροφικό τομέα. Το ένα παρασύρει το άλλο.
Θα ήθελα να αναφέρω και οδικά έργα, όπως ο Μεγάλος Δακτύλιος της πόλης των Ιωαννίνων, η επέκταση της Ιονίας Οδού στο τμήμα Ιωάννινα-Κακαβιά, αλλά και τις ανακαινίσεις των Κέντρων Υγείας Κόνιτσας και Μετσόβου.
Δεν είναι ασφαλώς σήμερα η ημέρα και το forum για να μιλήσουμε ειδικότερα για τα δημόσια έργα, αλλά κάνω την αναφορά για να τονίσουμε ότι το «ελληνικό διατροφικό σύστημα», όπως το αναφέρετε στη θεματολογία του συνεδρίου, δεν μπορεί παρά να λειτουργεί και να αναπτύσσεται μέσα σε ένα οργανικό σύνολο ανάπτυξης της υπαίθρου.
Το ελληνικό διατροφικό σύστημα δεν είναι «εργοστασιακό προϊόν». Δεν προέρχεται από ένα εργοστάσιο που μπορεί να χτιστεί σχεδόν οπουδήποτε. Είναι ο πολιτισμός που αναβλύζει από έναν τόπο και έναν λαό ειδικά. Και γι’ αυτό η ματιά μας και η έγνοια μας πρέπει να είναι ολιστική και όχι αποσπασματική.
Τα αγαθά της διατροφής είναι βεβαίως στοιχεία της ταυτότητας και του πολιτισμού κάθε τόπου, αλλά λίγοι τόποι μπορούν να υπερηφανεύονται όσο η Ήπειρος για τα διατροφικά αγαθά που παράγει και για τη γνησιότητα αυτών των προϊόντων.
Τα βουνά της Πίνδου, οι βοσκότοποι του Ζαγορίου και του Μετσόβου, τα ποτάμια και τα αμπέλια της Ζίτσας, μαζί με τους κτηνοτρόφους και τους τυροκόμους μας, συνθέτουν ένα ενιαίο, ζωντανό γαστρονομικό οικοσύστημα. Είναι γνωστό ότι για αιώνες, η μετακινούμενη κτηνοτροφία και η βιοποικιλότητα των ορεινών λιβαδιών, ανέδειξαν την Ήπειρο σε έναν από τους σημαντικότερους τυροκομικούς τόπους της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Όμως ο πλούτος μας, εδώ στην Ήπειρο, δεν εξαντλείται στα τυροκομικά προϊόντα. Ο ορεινός αμπελώνας του Μετσόβου, σε υψόμετρα πάνω από χίλια μέτρα, απέδειξε ότι ακόμη και το πιο δύσκολο περιβάλλον μπορεί να γεννήσει κρασιά υψηλής ποιότητος, όταν συνδυάζονται γνώση, επιμονή και μακρόπνοο σχέδιο. Αυτόν ακριβώς τον πλούτο θέλουμε να τον κρατήσουμε εδώ, στον τόπο που τον γεννά, στον τόπο που μεταποιεί, που πιστεύει στην παραγωγική του ικανότητα, που δημιουργεί καλές και σταθερές θέσεις εργασίας.
Ξέρουμε, ωστόσο, πως αυτό το στοίχημα δίνεται σε δύσκολους καιρούς. Ζούμε σε μια εποχή γεωπολιτικών εντάσεων, ενεργειακών κρίσεων και κλιματικής αλλαγής, που επηρεάζουν τις διεθνείς αλυσίδες τροφίμων και σε αυτά προστίθενται το αυξημένο κόστος και η έλλειψη εργατικών χεριών.
Η Ήπειρος χρειάζεται να διαφυλάξει την παραγωγική της πολυμορφία, γιατί το συγκριτικό της πλεονέκτημα βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την λέξη, στην αυθεντικότητα.
Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά, να αντιγράψουμε το παράδειγμα κάποιας άλλης ελληνικής ή ξένης περιφέρειας. Το Μέτσοβο, εδώ και σχεδόν εβδομήντα χρόνια, μετέτρεψε τη γεωγραφική του απομόνωση σε παραγωγικό πλεονέκτημα.
Το όραμα και το μοντέλο που εφάρμοσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ και το Ίδρυμα Τοσίτσα ξεκίνησαν από μια απλή αλλά πρωτοποριακή ιδέα. Αντί να εγκαταλείπουν οι νέοι το βουνό, να γεννηθούν εκεί δραστηριότητες υψηλής αξίας, συναφείς με τον τόπο, όχι ξένες, συναφείς με την παράδοση του τόπου, δραστηριότητες λοιπόν που θα τους κρατήσουν στον τόπο τους. Και η μεγαλύτερη επένδυση ήταν η γνώση και η παιδεία. Άνθρωποι της περιοχής ενθαρρύνθηκαν και υποστηρίχθηκαν για να σπουδάσουν τυροκομία στην Ιταλία και επέστρεψαν παντρεύοντας τις τεχνικές που έμαθαν με την κτηνοτροφική παράδοση της Πίνδου. Έτσι γεννήθηκε το Μετσοβόνε, το πρώτο ελληνικό καπνιστό τυρί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.
Σήμερα ο τόπος αυτός ζει από το αμπέλι, το τυρί, τον τουρισμό και τον πολιτισμό· και το 2024 ο αμπελώνας του εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το παράδειγμα του Μετσόβου, αυτό το υπόδειγμα, μάς διδάσκει ότι η ελληνική περιφέρεια μπορεί να δημιουργήσει πραγματικό πλούτο, αν πιστέψει στον εαυτό της και τις δυνάμεις της. Έχουμε μπροστά μας ένα πρότυπο, ένα υπόδειγμα, που δείχνει ότι η πρόοδος έρχεται όταν επενδύεις με πίστη, σχέδιο και αυτοπεποίθηση στα συγκριτικά σου πλεονεκτήματα.
Αυτό το παράδειγμα, το οποίο θεμελιώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και κορυφώθηκε στις επόμενες δεκαετίες, μας δείχνει πως ένας τόπος που πιστεύει στον εαυτό του, ένας τόπος που δεν καταθέτει τα όπλα, που δεν καταδέχεται να παραπονείται ή να αναστοχάζεται τη μιζέρια η οποία τον έχει χτυπήσει, αλλά σκέφτεται δυναμικά να αντιδράσει στα προβλήματά του και στις προκλήσεις, πως ένας τέτοιος τόπος υπό εμπνευσμένη ηγεσία μπορεί από γονατισμένος να σηκωθεί και να παραμείνει όρθιος.
Δεν είναι μόνο οι δράσεις οι οποίες έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο και ανέπτυξαν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής. Είναι ότι αυτές οι δράσεις είχαν διάρκεια. Η μεγάλη επιτυχία του υποδείγματος του Μετσόβου και άλλων περιοχών, μίλησα προηγουμένως για τη Ζίτσα και το επαναλαμβάνω, είναι ότι οι πρωτοβουλίες που πάρθηκαν εκεί, όταν πάρθηκαν, από όποιους πάρθηκαν και ξέρουμε από ποιους, είχαν μέσα τους το ζώπυρο της διάρκειας και φτάνουν ίσα με σήμερα.
Δεν καταφεύγαμε σε πυροτεχνήματα δηλαδή, καταφεύγαμε σε λύσεις οι οποίες ήταν συνδεδεμένες με τη φυσιογνωμία και τις δυνατότητες του τόπου μας.
Την ίδια ακριβώς ιδέα, ότι δηλαδή ένας τόπος μεγαλώνει όταν επενδύει στους ανθρώπους του, υπηρετεί εδώ και δεκαετίες η ιστορική Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων. Οι απόφοιτοί της βρίσκονται σήμερα σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, στη Μακεδονία και τη Θράκη, στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, στα νησιά και την Κρήτη, κουβαλώντας μια τέχνη και προσδίδοντάς της το κύρος που της αξίζει.
Το ίδιο κάνουν και οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Μελετούν σπάνιες, γηγενείς φυλές ζώων, αποκωδικοποιούν το γάλα τους, μελετούν την αξία του για την υγεία μας και αποδεικνύουν ότι η πιο βαθιά παράδοση και η πιο σύγχρονη επιστήμη μπορούν τελικά να μιλούν την ίδια γλώσσα.
Το μέλλον της περιφέρειας θα κριθεί σε μια δύσκολη ισορροπία: ανάμεσα στις μεγάλες επιχειρήσεις που ανοίγουν τις διεθνείς αγορές για προϊόντα χιλιάδων κτηνοτρόφων, αλλά και στους μικρούς παραγωγούς που κρατούν ζωντανή την ποικιλία και τα ειδικά χαρακτηριστικά του τόπου.
Την ποικιλία, η οποία πηγάζει από τη διατροφή των ζώων, η οποία διατροφή στα λιβάδια της περιοχής μας, έχει όλες τις προδιαγραφές για ένα άριστο προϊόν.
Μια χώραδεν προχωρά αληθινά όταν προοδεύουν μόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα. Πρόοδος σημαίνει να μπορούν οι άνθρωποι να πετυχαίνουν στον τόπο που γεννήθηκαν· γι’ αυτό και οι επενδύσεις που πραγματικά μετρούν είναι εκείνες που ταιριάζουν και ριζώνουν στην περιφέρεια.Για να ριζώσουν, χρειάζονται γόνιμο έδαφος.
«Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος, το κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθορίων περιοχών».
Αυτή η διατύπωση δεν προέρχεται από κάποια έκθεση ιδεών ή από κάποια μελέτη του ΚΕΠΕ ή κάποιου άλλου φορέα. Αυτή η διατύπωση είναι το άρθρο 106 του Συντάγματος, η πρώτη παράγραφος, που μιλά συμπυκνωμένα για ό,τι λέμε εδώ σήμερα. Για το ρόλο του κράτους στην υποστήριξη αυτής της αυθεντικότητας, για το ρόλο της πολιτείας στην ανάδειξη των ριζών και στην ανάπτυξη του μέλλοντος αυτής της γνησιότητας. Αλλά για να ριζώσουν, μια και μιλάμε για ρίζες, αυτές οι βλέψεις μας και να έχουν διάρκεια που είναι τόσο πολύτιμη, χρειάζεται γόνιμο έδαφος.
Μια παραγωγή ανθεκτική στους κραδασμούς της εποχής, ανοιχτή στη γνώση, στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες. Και πολλοί Έλληνες κινούνται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η ελληνική περιφέρεια πρωτοπορεί. Θα μιλήσουν εδώ εκπρόσωποι εταιρειών αλλά και στο ακροατήριο υπάρχουν εκπρόσωποι εταιρειών, οι οποίες πρωτοπορούν στον τομέα τους και που σιωπηλά αλλά γόνιμα πράττουν κεχαρισμένα τοις θεοίς και επεκτείνουν το παραγωγικό τους αποτύπωμα, βοηθώντας την ανάπτυξη του τόπου. Η αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα αυτών των ανθρώπων, η ικανότητα να βρίσκουν λύσεις εκεί που άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, είναι μία από τις πιο γνήσιες αποδείξεις πατριωτισμού.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, λοιπόν, πέφτει το βάρος της πρόκλησης και δίπλα τους οφείλει έμπρακτα να σταθεί η Πολιτεία. Η στήριξή τους, πέρα από οικονομικό ζήτημα, είναι πρωτίστως ζήτημα κοινωνικής συνοχής και διατήρησης ενός πολιτισμού στον τόπο του.
Γι’ αυτό θα ήθελα να συγχαρώ για μια ακόμη φορά τους δημιουργούς του περιοδικού Cantina αλλά και ειδικότερα όσους εμπνεύστηκαν και όσους στηρίζουν το συνέδριο CantinaAcademy. Αυτή την πέμπτη φάση ενός γόνιμου οδοιπορικού που η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» υποστηρίζει με τρόπο αξιοθαύμαστο. Πρωτοβουλίες σαν αυτή, που στρέφουν το βλέμμα στην περιφέρεια και ενώνουν την παραγωγή με τη γνώση, τη γαστρονομία και τον τουρισμό, αξίζουν κάθε ενθάρρυνση. Γιατί διασφαλίζοντας το μέλλον της τροφής, δυναμώνουμε την ταυτότητα και ενισχύουμε ταυτόχρονα την πρόοδο του τόπου μας.
Κυρίες και κύριοι,
Συνηθίζουμε στους δημόσιους λόγους, στις δημόσιες αντιδικίες, στη δημόσια παρουσία μας, να επικαλούμεθα ως προτέρημα και συναισθηματικά είναι προτέρημα, τη λέξη όραμα. Θεωρούμε πολύ χρήσιμο και γόνιμο και υποστηρικτικό να συνοδεύει το πρόσωπό μας ο χαρακτηρισμός του οραματιστή και ως ένα σημείο ισχύει.
Πάνω όμως από το όραμα, πέρα από το όραμα, το οποίο είναι και αρκετά γενικό ως έννοια, υπάρχει κάτι πιο χειροπιαστό, πιο στέρεο, πιο αξιοποιήσιμο και πιο αποτελεσματικό, είναι το σχέδιο. Μην περιορίζεστε στο να αναζητείτε οραματιστές αποκλειστικά. Πρέπει να κατατίθεται και ένα σχέδιο για τη χώρα, για την περιφέρεια, για τον τόπο, το οποίο σχέδιο δεν περιλαμβάνει μόνο ένα γενικό πλαίσιο, όπως το όραμα, αλλά περιλαμβάνει συγκεκριμένα βήματα επίτευξης του στόχου.
Το δύσκολο δεν είναι να είμαστε οραματιστές. Το δύσκολο είναι να έχουμε ένα σχέδιο και να το υλοποιούμε. Και σήμερα εδώ με την πρωτοβουλία του Cantina και του «Πρώτου Θέματος» θα ξεδιπλωθεί από τους πιο ειδικούς ένα σχέδιο για τον τόπο μας, ένα σχέδιο για την βελτίωση της ζωής του τόπου μας, ένα σχέδιο για τις προοπτικές του τόπου μας, που βασίζεται σε ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε, στην αυθεντικότητά μας.
Σας ευχαριστώ.»
Εξερχόμενος του συνεδρίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίαςδήλωσε, μεταξύ άλλων:
«Σήμερα στα Γιάννενα διεξάγεται ένα πολύ ενδιαφέρον, παραγωγικό και είμαι βέβαιος καρποφόρο συνέδριο που έχει σχέση με τις ρίζες και το μέλλον της αυθεντικότητας στην Ήπειρο, στην περιοχή μας και στα Γιάννενα. Της αυθεντικότητας στον αγροδιατροφικό τομέα, της γνησιότητας δηλαδή, του επιχειρήματος, του προτερήματός μας.
Και από τις πρώτες συζητήσεις οι οποίες ξεκίνησαν, προκύπτει πως, η αυθεντικότητα των τοπικών προϊόντων, η αυθεντικότητα των πρώτων υλών στην περιοχή μας είναι, όπως προείπα, το μεγάλο μας προτέρημα, το μεγάλο μας επιχείρημα.
Και παρόμοια συνέδρια ενισχύουν αυτή την προοπτική, δίνουν επιχειρήματα στην τοπική κοινωνία, στους τοπικούς παραγωγούς, στους τοπικούς επιχειρηματίες, να ανοίξουν τα φτερά τους και να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν, αυτά που τους αξίζουν.
Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή και έχοντας κληθεί να κάνω τον εναρκτήριο χαιρετισμό αυτού του συνεδρίου, εδώ στον τόπο μου, εδώ στον τόπο που γεννήθηκα και στον τόπο ο οποίος επί δεκαετίες γενναιόδωρα με ανεδείκνυε κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο, να πω πως, παρόμοιες πρωτοβουλίες, παρόμοια συνέδρια όπως και αυτό που θα γίνει αύριο στο Μέτσοβο για τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, μόνο βοηθάνε τον τόπο, να κάνει βήματα μπροστά.
Και εμείς οι Ηπειρώτες, επειδή είμαστε άνθρωποι νοικοκυραίοι, άνθρωποι της προκοπής είμαι βέβαιος ότι παρόμοια συνέδρια, παρόμοιες πρωτοβουλίες θα τα αξιοποιήσουμε, τα συμπεράσματά τους θα είναι για εμάς χρήσιμα για να αφομοιώσουμε αυτές τις αλήθειες και να τις κάνουμε πράξη. Και όλα έχουν νόημα γιατί βοηθάνε την Ήπειρο, όπως προείπα, να κάνει βήματα μπροστά. Το δικαιούται από καιρό, το αξίζει και το περιμένει ο λαός της.»
Ακολούθησαν ερωτήσεις δημοσιογράφων:
Κύριε Πρόεδρε, είπατε στο συνέδριο ότι χρειάζεται πέρα από όραμα και σχέδιο. Υπάρχουν στην χώρα, υπάρχουν στην Ήπειρο και όραμα και σχέδιο;
Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας:Θέλησα λίγο να ξεφύγω από τη συνηθισμένη, ας την πούμε, γλυκανάλατη διατύπωση περί οράματος, το οποίο περισσότερο αρμόζει σε καλλιτέχνες και λιγότερο σε πολιτευόμενους και να μιλήσω για σχέδιο γιατί το σχέδιο είναι κάτι πιο χειροπιαστό, πιο συγκεκριμένο, ενώ το όραμα είναι κάτι θολό, κάτι γενικόλογο.
Υπάρχουν σχέδια για την Ήπειρο, στα οποία αναφέρθηκε και ο Υπουργός και στο χέρι μας είναι όλες τις δυνατότητες που αναπτύσσονται και θα παρουσιαστούν σε αυτό το συνέδριο να τις αξιοποιήσουμε στον μέγιστο βαθμό και να είμαστε βέβαιοι ότι αξιοποιώντας τις, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.
Κύριε Πρόεδρε, κινδυνεύει η αυθεντικότητα της Ηπείρου έτσι όπως την περιγράψατε από τον μετασχηματισμό της τοπικής οικονομίας με ξένους επενδυτές και μεγάλους παράγοντες να επενδύουν πλέον στην περιοχή μας;
Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας: Αντιλαμβάνομαι το ερώτημα και είναι βάσιμη αυτή η επιφύλαξη που διατυπώνετε. Ωστόσο, όπως ομολογήθηκε ήδη, αυτή η αυθεντικότητα, αυτή η γνησιότητα της πρώτης ύλης στην περιοχή μας και μιλάω κυρίως για την πρώτη ύλη που προέχεται από την κτηνοτροφία αλλά και από τα λιβάδια μας, θα την αξιοποιήσουν οι επενδυτές είτε είναι γηγενείς είτε είναι ξένοι γιατί ξέρουν πως με σημαία αυτή την αυθεντικότητα μπορούν τα προϊόντα τους να πουληθούν καλύτερα.
