Τα 8,3 εκατομμύρια που θέλει να δώσει η Δημοτική Αρχή σε ιδιώτη για την αποκομιδή των σκουπιδιών θα κληθεί να τα πληρώσει ο λαός της πόλης μέσα από τα δημοτικά τέλη. Πρόκειται για ακόμη ένα χαράτσι που θα προστεθεί στη φοροληστεία που διεξάγει το κεντρικό και το τοπικό κράτος.
Η Δημοτική Αρχή εφαρμόζει κατά γράμμα την κατεύθυνση της ΕΕ και όλων των κυβερνήσεων, που θέλουν το κράτος να αποποιείται την ευθύνη για βασικές λαϊκές ανάγκες και να τις μετατρέπει σε πεδίο κερδοφορίας για επιχειρηματικούς ομίλους. Τώρα ήρθε η ώρα να προχωρήσει ακόμη παραπέρα η «επιχειρηματικότητα» και στο «χρυσωρυχείο» των σκουπιδιών.
Το ίδιο βλέπουμε και στη σχολική στέγη. Το κεντρικό κράτος έχει μεταφέρει την ευθύνη συντήρησης των σχολικών κτηρίων στους Δήμους, χωρίς να παρέχει την απαραίτητη χρηματοδότηση. Η «βολική» Δημοτική Αρχή, κρυμμένη πίσω από τον «θεσμικό της ρόλο», νίπτει τας χείρας της και γίνεται συνένοχη στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Το αποτέλεσμα είναι τα σχολικά κτήρια να βρίσκονται σε απαράδεκτη και επικίνδυνη κατάσταση, γεγονός που αποδείχτηκε και μετά τον τελευταίο σεισμό.
Τα χρήματα που «γλιτώνονται» από τις λαϊκές ανάγκες δίνονται ως επιδοτήσεις σε επιχειρηματικούς ομίλους και τροφοδοτούν την πολεμική εμπλοκή που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Δεν πρόκειται για ζήτημα διαχείρισης. Είναι ζήτημα πολιτικής κατεύθυνσης και επιλογής. Δήμος και κυβέρνηση βρίσκονται απέναντι στις λαϊκές ανάγκες, γιατί υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Χαμένοι από αυτή την εξέλιξη θα είναι οι εργαζόμενοι του Δήμου, που θα θεωρούνται επιπλέον «κόστος» αν προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση, αλλά και οι λαϊκές οικογένειες που θα πληρώνουν ακόμη περισσότερα για υπηρεσίες τις οποίες έχουν ήδη χρυσοπληρώσει.
Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους ΟΤΑ, που ξεδιπλώνονται τις τελευταίες ημέρες, παρά τις απόπειρες εκφοβισμού, δείχνουν τον δρόμο της αξιοπρέπειας και του αγώνα. Ο συντονισμός τους με τα υπόλοιπα σωματεία της πόλης, με τους συλλόγους γονέων και με τους φορείς του κινήματος, σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στις εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόζουν κράτος και κεφάλαιο, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο.
