Για ακόμα μια φορά, και από τα Γιάννενα, ακούσαμε τον Α. Τσίπρα να θέτει ως βασικό ζήτημα που πρέπει να λυθεί την περιβόητη «πολιτική αλλαγή». Για τον πρώην (μνημονιακό) πρωθυπουργό, η «πολιτική αλλαγή» που διατυμπανίζει είναι μια «κυβερνητική αλλαγή». Το ζήτημα για τον Α. Τσίπρα είναι να πάρει ο ίδιος την κυβερνητική καρέκλα, αφήνοντας τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής ίδιο.
Τα όμορφα λόγια περί «κοινωνικού κράτους», «στήριξης των απομακρυσμένων περιοχών» κ.τ.λ. κατέρρευσαν από τον ίδιο, όταν έσπευσε στη ΒΙ.ΠΕ. της πόλης για να δώσει τις εξετάσεις του στους βιομήχανους.
Εκεί ανέδειξε ένα «μεγάλο και σημαντικό πρόβλημα». Δεν είδε, φυσικά, τους εργαζόμενους των 13ωρων, των καθηλωμένων μισθών, της άγριας εκμετάλλευσης των μεταναστών. Δεν είδε τους μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι, 20 άνθρωποι στο ίδιο σπίτι, λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα. Ούτε τους χώρους δουλειάς – πραγματικά κάτεργα και παγίδες θανάτου (π.χ. στην Ανακύκλωση) – ούτε την πλήρη έλλειψη σχεδίου για το ενδεχόμενο ενός μεγάλου βιομηχανικού ατυχήματος.
Αυτό που είδε και ανέδειξε είναι το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που λειτουργούν στις βιομηχανικές περιοχές πληρώνουν μεγάλη μηνιαία εισφορά, ύψους 300 ευρώ τον μήνα. Μιλάμε για δράμα για τους βιοπαλαιστές βιομήχανους!
Ο Α. Τσίπρας έδειξε και με αυτό το παράδειγμα ότι δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες, τα προβλήματα και τους αγώνες του λαού μας. Ο λαός φωνάζει: «Θέλουμε λεφτά για μισθούς, συντάξεις, στέγη, Υγεία και Παιδεία. Όχι για του πολέμου τα σφαγεία». Ο Τσίπρας προτάσσει τα αιτήματα των βιομηχάνων.
Με κάτι τέτοια, άλλωστε, προχώρησε και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους «φιλοεπενδυτικούς» νόμους του, τη σκυτάλη των οποίων πήρε η ΝΔ. Δικοί τους είναι οι νόμοι που προβλέπουν πλουσιοπάροχα προνόμια, φοροαπαλλαγές και κίνητρα για την ίδρυση και την εγκατάσταση επιχειρήσεων σε βιομηχανικά πάρκα, τα οποία μπορούν πλέον να χωροθετούνται ακόμα και σε αιγιαλούς, δάση και περιοχές Natura. Οι ίδιοι νόμοι προβλέπουν και νέα χτυπήματα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως με τη γενίκευση των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών. Αυτά, βέβαια, δεν είναι άξια αναφοράς από τον Α. Τσίπρα.
Άλλωστε, αυτό που δηλώνει με κάθε ευκαιρία είναι πως ο ίδιος μπορεί να εξασφαλίσει την «κοινωνική συνοχή», δηλαδή να μη αγωνίζονται οι εργαζόμενοι και να μη χαλάνε τα σχέδια κράτους και εργοδοσίας. Οι φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις του Παρισιού, όσο γραφικές κι αν είναι, δεν μπορούν να κρύψουν την υποκρισία.
Σε όλες τις παρεμβάσεις του, σε εργαζόμενους, αγρότες, όπου μίλησε, δεν βρήκε κουβέντα να πει για τα δισεκατομμύρια που δαπανά η Ε.Ε. και η ελληνική κυβέρνηση για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για την μετατροπή της Ε.Ε. σε φρούριο. Πρόκειται για λεφτά του λαού, που προκύπτουν από την φορολογία μας και τα στερούν από τις κοινωνικές παροχές, την Υγεία και την Παιδεία. Δεν είπε κουβέντα για τις επικίνδυνες εξελίξεις με το καλώδιο στην Κάσο που βάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο τραπέζι του παζαριού και μας βάζουν σε κινδύνους. Σε αυτά τα μεγάλα σχέδια του κεφαλαίου για την πολεμική οικονομία, υπάρχει πλήρης συμφωνία με την ΝΔ και όλα τα άλλα αστικά κόμματα. Ο λαός μας θα γυρίσει την πλάτη σε παλιούς και νέους δοκιμασμένους «σωτήρες» και θα οργανώσει τον αγώνα του για ζωή στο μπόι των αναγκών του. Με δυνατό Κ.Κ.Ε. και οργανωμένο λαό μπορούμε να τσακίσουμε τα σχέδια τους, να οργανώσουμε την αντεπίθεση.
